Ludzie zaraz po ślubie mają wizję swojej pomyślne rodziny. Chcemy mieć zdrowe i cudne dzieci, kochającego męża (żonę), chcemy istnieć w partnerskim związku, gdzie pojmujemy siebie wzajemnie i wspólnie rozwiązujemy konflikty. Naturalnie że na początku może być trudno ze środkami finansowymi. Część małżeństw decyduje się na mieszkanie z rodzicami- bez wątpienia to tylko na chwile (tak sobie tłumaczą) – do czasu jak będziemy mogli wprowadzić się do naszego domku. Ambicje są czarowne i często się wykonują. I zaczyna się dzielenie domu z teściami. Każdy się stara, ale rzadko jest pierwszorzędnie. Nowy dom, nowe normy czasem trudno się dostroić , ale wszakże nie o to chodzi, to tylko na momencik żeby móc zamieszkać wreszcie rezultacie razem i stworzyć własny dom. Różne są okresy zamieszkiwania u rodziców czy teściów , ale to dopiero początek…Wreszcie nadszedł ten dzień kiedy wyprowadzamy się do intymnego domu, jest cudownie i przepełnia nas szczęście. Właśnie wówczas zaczynają się nasze problemy. W progu naszego nowego życia zauważamy pokaźne zmiany, choć jesteśmy ze sobą już kilka lat. W pogoni za pomyślnością zapominamy o własnej osobowości. Tak bardzo zajmuje nas odczucie ze teraz już musi wszystko pójść dobrze, ze nie zauważamy zmian ,które nastają na przekór naszej woli i uczuciom. Czas goni szybko a my dalej realizujemy swoje aspiracje. Nagle następuje zastanowienie - dlaczego jestem sama w tej mojej wymarzonej i szczęśliwej rodzinie? Co zrobiłam źle? Mąż mnie unika, nie ma czasu na dialog, nie chce znajdować się w moim towarzystwie. Po miesiącach dołowania i szukania winy w sobie uświadamiamy sobie że partner ma tylko zwykły romans, ale sprowokowany tym że wreszcie razem mieszkamy i niby mamy być tak szczęśliwi. Męczące jest życie razem , trudne jest wybaczenie, jeszcze większe zadanie czeka na tych którzy będą próbować zapomnieć Ważne aby nie zagubić.